Voor veel mensen kan het woord “Heks” geassocieerd worden met kwaadaardige en duivelse figuren. Dit beeld van de Heks als schurk werd decennialang in films en op tv versterkt, maar het begon eigenlijk honderden jaren geleden, tijdens de jaren van de Zwarte Dood. Vaak werden heksen gebruikt als zondebokken voor het lijden van een dorp.
“Heksen werden vaak beschuldigd van het schaden of doden van kinderen, vaak in het kader van hun werk als genezers en vroedvrouwen. De dood of verwonding van een kind was in veel situaties de vonk die een heksenproces of zelfs een volledige heksenwaanzin ontstak.”¹
Er is geen echt bewijs dat heksen zoals ze typisch worden afgebeeld ooit hebben bestaan. Vliegen op bezemstelen, seks hebben met de duivel, kinderen opeten. De meeste van deze ideeën werden verkregen van mensen die valselijk bekenden onder foltering tijdens de heksenprocessen in Europa, en later in de VS.
Met haar boek The Witch-Cult in Western Europe uit 1921, creëerde Margaret Murray voor het eerst het idee van de Heks als een beoefenaar van goede Magie en religieuze rituelen om de vruchtbaarheid van mensen en het land te verzekeren. Wicca nam dit idee over en breidde het vervolgens uit als een religieus pad, meestal in de vorm van Polytheïstisch reconstructionisme.